5sola.pl

poniedziałek, 5 sierpnia 2019

Czy są dziś apostołowie? Czy istnieje sukcesja apostolska?

Adam poniedziałek, sierpnia 05, 2019 0 Comments

Oto podstawowe cechy apostoła. Był on kimś, kto widział zmartwychwstałego Pana. Z definicji musiał być świadkiem zmartwychwstania gdyż widział wskrzeszonego Chrystusa. Była to jedna z kwalifikacji samego Pawła. Ujrzał on zmartwychwstałego Pana na drodze do Damaszku. Gdyby tak się nie stało, nie mógłby zostać apostołem. Mógłby być kaznodzieją, prorokiem lub wielkim nauczycielem, lecz nie apostołem. Nie widział Pana wzbudzonego z martwych w tym samym czasie co inni apostołowie, lecz doświadczył Jego szczególnego objawienia po to, aby mógł zostać jednym z nich. Wyraża tę samą myśl w zdaniu w 1 Kor 9:1.

Apostoł to ten, kto został specjalnie powołany, przeznaczony i wysłany jako kaznodzieja Ewangelii przez samego Pana. Jest to istotna część powołania apostoła. Apostoł to ktoś, kto ujrzawszy zmartwychwstałego Chrystusa, został specjalnie przez Niego posłany aby iść i zwiastować posłannictwo. Ponadto, apostołowie otrzymali szczególny autorytet. Została im udzielona moc, by czynić cuda i zakładać zbory. To one właśnie potwierdzamy ich apostolski autorytet. Takie są trzy główne cechy charakterystyczne apostołów. Bez owych trzech znamion żaden człowiek nie mógł być apostołem, co z kolei czyni „sukcesję apostolską” niemożliwością.

Apostołowie są postaciami niepowtarzalnymi. Stanowią oni fundament, a fundamentu nie da się powtórzyć. Kładzie się go raz na zawsze. Stąd, wszelka mowa o apostolskiej sukcesji przeczy naszemu tekstowi (Ef 2:20-22). Nie ma żadnych specjalnych następców. Apostoł był człowiekiem, który widział wskrzeszonego Pana, a co za tym idzie, mógł składać świadectwo o zmartwychwstaniu. Czy żyją tacy ludzie w dzisiejszych czasach? Apostoł Paweł został w widzialny sposób posłany przez samego Pana.

Czy dzisiaj istnieją tacy ludzie? Otrzymał szczególne moce, zdolność czynienia cudów, a także nieomylność, aby mógł zwiastować i nauczać w sposób nieomylony. Czy są takie osoby w obecnych czasach? Jakże ważną rzeczą jest badanie Pisma Świętego! Nie istnieje nic takiego jak sukcesja apostołów. Z samej definicji wynika, że jest to rzecz zupełnie niemożliwa.

Martyn Lloyd-Jones

środa, 31 lipca 2019

Czy i ciebie diabeł utulił do snu?

Adam środa, lipca 31, 2019 0 Comments

W ostatnich tygodniach towarzyszą mi wspomnienia Richarda Wurmbranda, chrześcijańskiego męczennika torturowanego czternaście lat w komunistycznych więzieniach. Niniejszy artykuł jest kolejnym bodźcem, który skłania mnie do refleksji nad miejscem, w którym dzisiaj się znajduję. Modlę się, aby to również stało się i twoim udziałem.
ar

„Nie mówisz ludziom o Jezusie, ponieważ nie obchodzi cię ich wieczność”.

Jego stwierdzenie zabolało, ale wiedziałem dobrze, że to prawda. W porównaniu z jego życiem i poświęceniem dla zgubionych, to zdanie było tak boleśnie wyraźne. Było tak oczywiste, że nie zawracałem sobie nim głowy, aż do tego momentu. Jego twierdzenie miało wieczne znaczenie.

Spotkałem tego niezwykłego człowieka podczas podróży na Bliski Wschód. Wraz z żoną prowadzi on szybko rosnący ruch muzułmanów nawracających się do Chrystusa w bardzo trudnym regionie świata islamskiego. Miałem wielki przywilej spędzenia z nim kilka godzin. Chciałbym móc opowiedzieć wam jego historię – jak Jezus go powołał i w jak niezwykłe sposoby Pan przygotowywał go do prowadzenia służby w tak bardzo niebezpiecznym miejscu. Ta opowieść zasługuje na spisanie w formie książki. Dziś, w trosce o jego bezpieczeństwo pominę szczegóły tej niezwykłej historii.

Jednak muszę przekazać coś, czym podzielił się ze mną w czasie naszej rozmowy, ponieważ w naszym zachodnim chrześcijaństwie wszyscy możemy być ignorantami, nie tylko ponosząc duchowe konsekwencje na własnej duszy, ale także powodując duchową katastrofę ludzi wokół nas.

Co może ich spotkać

Mój nowy przyjaciel mieszka w kraju islamskim, gdzie dzielenie się Ewangelią może zaprowadzić cię do więzienia. Tam prawdopodobnie będziesz poddany torturom, aby uzyskać informacje o innych chrześcijanach. Mój przyjaciel wraz z żoną codziennie starają się głosić Ewangelię, ponieważ chcą dzielić się tym błogosławieństwem (1 Kor 9:23) nawet za cenę własnego życia.

Każdego ranka kiedy rozstają się ze sobą, dobrze wiedzą, że to może być ich ostatnie spotkanie. Ona wie, że jeśli zostanie złapana, część jej tortur z pewnością będzie obejmować gwałt, prawdopodobnie wielokrotny. Podobnie mój przyjaciel wie, że w momencie aresztowania czekają go okrutne rzeczy, jeszcze zanim zostanie wykonany na nim wyrok śmierci. Dla nich jednak „życie to Chrystus, a śmierć to zysk” (Flp 1:21).

Pomimo zagrożenia każdego dnia z modlitwą podążają za Duchem Jezusa, aby wskazywać zgubionym ludziom drogę zbawienia. Dodatkowo, przygotowują innych chrześcijan do tego samego dzieła.

Całkowicie zależni od Boga

Kiedy mówię „z modlitwą”, mam na myśli „modlitwę”. Oni i ich towarzysze spędzają minimum cztery godziny dziennie na modlitwie i Bożym Słowie, często poszczą przez długi czas zanim wyruszą na poszukiwanie zgubionych dusz. Robią to, ponieważ muszą.

Burzenie duchowych twierdz oraz nawrócenia nie są możliwe bez tego. Jeden zły ruch i cała sieć wierzących może zostać ujawniona. To dlatego są tak bardzo zależni od Ducha Świętego, aby ten prowadził ich do ludzi, których przygotował do zbawienia. Dla nich doktryna Bożego wyboru nie jest abstrakcyjną kontrowersją teologiczną przeznaczoną dla studentów seminarium. Oni widzą jej realność każdego dnia.

Debata cesacjonizm – kontynuacjonizm ma dla nich również nikłe znaczenie. Regularnie widzą jak Duch Święty robi rzeczy, o których czytamy w księdze Dziejów Apostolskich. Gdy mój przyjaciel opisywał aktywność Ducha Świętego w miejscu gdzie mieszka, czymś oczywistym było, że wszystkie dary duchowe wymienione w 1 Kor 12-14 są normalną częścią życia dla tych wierzących – oni naprawdę ich potrzebują.

Nie debatują również nad chrześcijańskim hedonizmem. Kiedy codziennie żyjesz w obliczu śmierci, to jeśli Chrystus nie będzie twoim zyskiem, nie przetrwasz. Dowiedziałem się, że mój przyjaciel przetłumaczył serię kazań Johna Pipera o chrześcijańskim hedonizmie na swój ojczysty język i wykorzystuje je jako cześć swoich materiałów teologicznych przygotowanych dla innych wierzących.

Uśpiony diabelską kołysanką

Wszystkie te rzeczy były wspaniałe i zachęcające. Ale potem opowiedział mi niepokojącą historię.

Kilka lat temu ten mężczyzna wraz z żoną otrzymał szanse przeniesienia się do Stanów Zjednoczonych. Wyjechali. Jednak po pewnym okresie czasu, jego żona zaczęła prosić męża, aby mogli wrócić z powrotem do swojego islamskiego kraju. Dlaczego to zrobiła? Powiedziała mu: „Czuję się jakbym słyszała szatańską kołysankę, która skutecznie usypia chrześcijan. Zaczynam czuć, że zasypiam! Proszę wróćmy!”. I tak też zrobili (chwała Bogu!).

Ta historia zawiera pilną wiadomość, którą musimy usłyszeć: ona chciała wrócić do niebezpiecznego środowiska, aby uciec od tego, co uznała za większe zagrożenia dla swojej wiary: duchowej apatii i obojętności. To powinno nas zdeprymować i skutecznie zatrzymać w miejscu. Czy traktujemy to jako duchowe niebezpieczeństwo? Jak bardzo zapadliśmy w duchowy letarg?

Według mojego przyjaciela, możemy ocenić naszą senność poprzez uświadomienie sobie w jaki sposób duchowy dobrostan zgubionych ludzi wokół nas, kształtuje nasze podejście do życia. Patrząc na ogólne zachowanie chrześcijan na Zachodzie, co było oczywiste dla mojego przyjaciela, jako całość (z pewnymi wyjątkami) nie przejmujemy się zbytnio wiecznością ludzi, którzy nie znają Chrystusa.

Czy sen nas zadowala?

Moi przyjaciele mają rację. Szatan nas usypia. Dlaczego nasza wolność i dobrobyt generuje tak wielką ospałość chrześcijan na Zachodzie? Gdzie podziało się nasze poczucie pilności? Gdzie są łzy wylane za ludźmi idącymi na potępienie? Gdzie podział się jęk? Gdzie jest post i wstawiennictwo za tymi, których kochamy, tymi którzy żyją obok nas, naszych współpracowników, nie wspominając nawet o ludziach żyjących na świecie, którzy nigdy nie słyszeli świadectwa Ewangelii?

Paweł odczuwał „wielki smutek i nieustający ból w sercu” (Rz 9:2) nad niewierzącymi Żydami. Czy czujemy coś podobnego? Paweł, natchniony przez Ducha Świętego, odczuwał ogromną potrzebę, aby nieść Ewangelię zgubionym ludziom. To pragnienie ukształtowało całe jego życie: „Dla słabych stałem się jak słaby, aby słabych pozyskać. Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby wszelkim sposobem niektórych zbawić. A robię to dla ewangelii, aby stać się jej uczestnikiem” (1 Kor 9:22-23).

Co kształtuje nasze podejście do życia? Jeśli myślimy, że taka mentalność charakteryzuje tylko ludzi podobnych do apostoła Pawła, to musimy przeczytać 1 Koryntian 9:24-27. Czymś oczywistym jest, że Paweł traktował wszystkich wierzących jako biorących udział w wyścigu i to właśnie dlatego i nas powinna cechować mentalność skoncentrowana na Królestwie Bożym.

Jeśli nie odczuwamy udręki myśląc nad życiem wiecznym niezbawionych ludzi i nie porządkujemy naszego życia wokół modlitwy za nich, przy jednoczesnych próbach przyniesienia im Ewangelii, to uśpiła nas diabelska melodia. To czas, aby zacząć pościć, modlić się i błagać Boga o przebudzenie.

Właściwy czas

Nie ma znaczenia czy nazywamy się Kalwinistami i wierzymy w doktrynę wybrania, jeśli nasza wiedza nie prowadzi nas od głębokiej udręki w sercach względem ludzi niezbawionych i determinacji, aby zrobić wszystko co możliwe by ocalić niektórych z nich. Parafrazując słowa Apostoła z 1 Kor 8:2, jeszcze nie wiemy jak wiedzieć należy. Potrzebujemy rozwijać w sobie serce Pawła, które posiadał dla zgubionych.

Moja rozmowa z przyjacielem pokazała mi, że choć sam jestem Kalwinistą to jednak nie wiem, jak wiedzieć powinienem.

Ale, Ojcze, chcę wiedzieć tak jak powinienem! Pokutuję z całego letargu i obojętności! Nie dam się uśpić w trosce o wieczność mojej niewierzącej rodziny, przyjaciół, sąsiadów, pracowników restauracji czy też innych osób wokół mnie.

Nad naszymi martwymi ciałami

W swojej przypowieści o dziesięciu pannach, Pan Jezus potwierdza, że duchowa senność jest bardzo, bardzo niebezpiecznym stanem (Mt 25:1-13). Musimy zdobyć więcej oliwy – teraz! Nie mamy dużo czasu.

Chcę skończyć z diabelską sennością i praktykować postanowienie, które doprowadziło Charlesa Spurgeona – tego bezwstydnego Kalwinistę – do następującego wyznania: „Jeśli grzesznicy zostaną potępieni to przynajmniej niech przeskoczą do piekła nad naszymi trupami. A jeśli zginą, to niech zginą z naszymi dłońmi owiniętymi wokół ich kolan; błagając ich o zatrzymanie. Nie pozwólmy, by ktokolwiek trafił do piekła nieostrzeżony, by trafił tam ktokolwiek, o kogo się nie modliliśmy”.

Ojcze, w imieniu Jezusa zwiększ mój ból gdy będę rozmyślał nad losem niewierzących i pilność mego postanowienia, aby za wszelką cenę „stać się wszystkim dla wszystkich, by wszelkimi sposobami zbawić niektórych” (1 Kor 9:22).

Jon Bloom

niedziela, 28 lipca 2019

Rzeczy wartościowe

Adam niedziela, lipca 28, 2019 0 Comments

„Wchodźcie przez ciasną bramę. Szeroka bowiem jest brama i przestronna droga, która prowadzi na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Ciasna bowiem jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują” (Mt 7:13-14)

Jeżeli mamy żyć jako uczniowie Jezusa, powinniśmy pamiętać, że rzeczy wartościowe zdobywa się wielkim wysiłkiem. Życie chrześcijańskie jest chwalebnie trudne, ale trudności te nie wyczerpują ani nie zniechęcają – wzmagają w nas raczej chęć ich przezwyciężania. Czy cieszymy się cudownym zbawieniem w Jezusie Chrystusie na tyle, by wszystko co w nas najlepsze, poświęcić dla Jego chwały?

Bóg zbawia ludzi na podstawie swojej suwerennej łaski, przez dokonane w Jezusie zadośćuczynienie, gdyż to „Bóg jest tym, który sprawia, że pragniecie i działacie według Jego upodobania” (Flp 2:13). Ale w codziennym, praktycznym życiu musimy „zabiegać” o swoje zbawienie (Flp 2:12). Jeżeli tylko zaczniemy działać w oparciu o Jego zbawienie i to, co nam nakazał przekonamy się, że możemy sobie z tym poradzić. A jeżeli nie podejmiemy tego działania, to tylko dlatego, że nie zastosowaliśmy w praktyce tego, czym Bóg nas obdarzył.

Dopiero kryzys wykaże, czy wcieliliśmy to w życie, czy nie. Jeżeli będziemy posłuszni Duchowi Bożemu i w doczesnym życiu zaczniemy praktykować to, czym nas obdarzył, to w czasie kryzysu przekonamy się, że zarówno nasza natura, jak i łaska Boża wyraźnie nas wspierają.

Dzięki Bogu za to, że powierza nam trudne zadania! Jego zbawienie jest sprawą radosną, ale wymaga również odwagi i świętości. Jest sprawdzianem wszystkich naszych wartości. Jezus jest tym, „który wielu synów doprowadził do chwały” (Hbr 2:10), a Bóg nie zwolni nas od wymagań synostwa.

Owocem łaski Bożej są kobiety i mężczyźni odznaczający się wielkim podobieństwem do Jezusa Chrystusa, a nie rozpieszczeni, skamlący słabeusze. Życie godne wielkiego powołania ucznia Jezusowego wymaga ogromnego zdyscyplinowania. Dlatego zawsze powinniśmy podejmować wysiłek, aby żyć w sposób godny tego zaszczytnego powołania.

Oswald Chambers

czwartek, 11 lipca 2019

Ogień, seks i cierpienie

Adam czwartek, lipca 11, 2019 0 Comments

Czy zauważyliście, że pewne zjawiska życia są wyraźnie nacechowane możliwością przynoszenia zarówno dobra, jak i zła? Weźmy na przykład ogień, potężny żywioł, który niegdyś stał się jednym z najważniejszych cywilizacyjnych sprzymierzeńców człowieka. Wesoło buzujące płomienie przynosiły ze sobą poczucie bezpieczeństwa i ciepłą strawę, lecz również one w krótkim czasie potrafiły pochłonąć całe połacie lasu.

A seks? Także on bywa czymś bardzo dobrym i bardzo złym. Chociaż Bóg przeznaczył go do tego, by związał ze sobą męża i żoną, dał im przyjemność, obdarzył dziećmi, to nadużywanie seksu przynosi poczucie winy, niepokój serca i łzy.

Tak samo jest z cierpieniem. Poprzez cierpienie Bóg kształtuje nasze charaktery, wzbogaca nasze osobowości, ale również poprzez cierpienie własnowolnie możemy wpaść w pułapkę egoizmu i egocentryzmu. Straciłam wiele godzin litując się nad sobą. Nie mogłam uwolnić się od wizji Boga, który doprowadził do mojego wypadku, aby wyrównać ze mną rachunki za moje grzechy.

Tymczasem Bogu całkowicie obca była taka taktyka i argumentacja. Faktem jest, chociaż w owym czasie nie przychodziło mi do głowy, że ta straszliwa próba, jaką był mój paraliż, wynikała z Jego miłości. I nie tylko miłości do mnie, lecz i do tych, którzy mnie otaczali, ponieważ jednym z celów Boga, dla których poddaje nas próbom, jest tworzenie społeczności opartej nie tylko na emocjonalnym odczuciu sympatii, ale także na konkretnej, wzajemnej pomocy.

Joni Eareckson Tada

Berejczyku pamiętaj! Część 3

Adam czwartek, lipca 11, 2019 0 Comments

Liberałowie zawsze atakowali Kościół przez drzwi frontowe. Drugi, subtelniejszy i silniejszy atak jest kierowany z „bocznych drzwi”, a na jego czele stoją zwolennicy eksperymentalnego chrześcijaństwa, którzy interpretują Biblię poprzez swoje doznania i przeżycia. Jeśli twoje życie drogi czytelniku jest pozbawione prześladowań, trudności, walki z fałszywą nauką i grzechem czy też bezkompromisowego dążenia do świętości, to najlepszy czas, aby ponownie sprawdzić prawdziwość swojej wiary. Dlaczego? Bo wyścig do którego zostaliśmy powołani nie przypomina spokojnego joggingu w zielonym parku, ale raczej pole minowe będące częścią krajobrazu wojennego.

W obliczu codziennych wyzwań oraz zwykłych powszednich obowiązków, mamy silną tendencję do zapominania o prawdziwej istocie naszego życia. Jesteśmy pielgrzymami, którzy tylko wędrują po tym świecie. Jednocześnie jesteśmy żołnierzami Chrystusa powołanymi do walki. Niestety, bardzo często więcej energii i zaangażowania poświęcamy w rozwijanie swoich pasji lub zainteresowań aniżeli w obronę Słowa Bożego.

Wielu braci bardziej fascynuje się motoryzacją czy też sportem, aniżeli rozwojem Królestwa Bożego czy też budowaniem Kościoła. Brakuje nam determinacji oraz „świętej niezgody” na obecnie panujący porządek oraz najmodniejsze trendy. Codzienne badanie Słowa Bożego wydaje się przekraczać nasze możliwości, zwłaszcza gdy wielu „chrześcijańskich” nauczycieli zaoferuje nam „lepsze życie już teraz”. Jeszcze inni sprzedadzą nam podręczniki do zmiany tego świata.

Atak na Kościół nie powinien być dla nas żadnym zaskoczeniem. To nasza naiwność i beztroskość spowodowała, że drzwi kościołów są szeroko otwarte. Strażnicy zasnęli lub dawno opuścili swoje stanowiska w obliczu wszech panującej pozytywności. Czy dziś znajdą się jeszcze ludzie, którzy poważnie potraktują wezwanie Judy do walki o wiarę raz na zawsze przekazaną świętym?

Wszyscy w wielu sprawach upadamy. Jesteśmy chwiejni i dlatego potrzebujemy biblijnego osądu naszych własnych postaw oraz zachowań. Potrzebujemy wezwania do stałości oraz wierności w wierze, która została nam raz na zawsze przekazana.

Musimy stać się ludźmi dojrzałymi, którzy będą prowadzić zdyscyplinowane życie. To oczywiście zawiera w sobie postawę charakteryzującą Berejczyków. Dobre, zdrowe życie każdego chrześcijanina powinno być zbudowane na solidnej doktrynie, na Bożej prawdzie. Aby dojść do takiego miejsca potrzebujemy pozbyć się mentalności wyszydzającej teologów i podjąć wszelkie staranie zmierzające do właściwego zrozumienia Słowa Bożego.

Posłuszeństwo Bogu będzie przejawiać się nie tylko w uczestnictwie w niedzielnych nabożeństw, ale także w sumiennym studiowaniu Słowa Bożego każdego dnia. Jako współcześni Berejczycy powinniśmy dodatkowo o tym pamiętać, gdyż w dzisiejszej postmodernistycznej rzeczywistości wywyższającej przeżycie kosztem prawdy, jesteśmy kuszeni do budowania naszego życia oraz przekonań na emocjach, a nie na historycznej prawdzie Słowa.

Ogromną korzyścią płynącą z codziennego studium Słowa Bożego jest gorliwe pragnienie przyjścia Chrystusa. Kościół studiując Słowo Boże coraz bardziej poświęca się życiu, które jest miłe naszemu Panu i jednocześnie z większą żarliwością oczekuje Jego powrotu. To właśnie postawa Berejczyków pozwoli nam przemieniać nasze umysły, abyśmy mogli dojść do miejsca, w którym będą one zapełnione tylko Chrystusem. To jest jedyny sposób na przetrwanie w czasach apostazji. W morzu doktrynalnego zamieszania, naszą kotwicę stanowi prawda i zobowiązanie wobec Chrystusa.

Wezwanie Judy, czy też postawa Berejczyków nie jest zarezerwowana dla pastorów, nauczycieli czy też innych osób aktywnie zaangażowanych w służbę. Jest to wezwanie dla każdego z nas. Niezależnie od wieku, płci czy pozycji, którą zajmujesz w kościele. Nikt z nas nie może uchylać się od obowiązku służby dla Pana. Każde prawdziwe dziecko Boże powinno ponad wszystko pożądać społeczności z Bogiem, która nie opiera się na mistycznym przeżyciu, ale na Słowie Bożym. Nie możemy opuszczać naszych stanowisk. To jeszcze nie jest czas pokoju, ale wojny w którą – czy tego chcemy czy też nie – jesteśmy zaangażowani.

Zobacz także:

Berejczyku pamiętaj! Część 1

Berejczyku pamiętaj! Część 2